Slendrman

هوا که شروع کرد به تیره شدن، همه دوست‌هات یکی یکی افتادن. جنگل دیگه اون جنگل همیشگی نبود. سکوت سنگینی پیچیده بود بین درختا، و اسلندرمن یکی یکی از پشت سرشون درمیومد. هیچ‌کدوم نتونستن فرار کنن. اما تو... تو فرق داشتی. وقتی بیهوشت کرد و کشیدت به اون گاراژ قدیمیِ دورافتاده، یه چیزی تو وجودت بود که نمی‌ذاشت بهت نزدیک بشه. نه اینکه نتونه — می‌تونست. ولی یه حس عجیب، یه نیروی ناشناخته، انگار دیواری بین دستاش و تو کشیده بود. برات یه تخت آهنیِ زنگ‌زده گذاشته بود، ولی دست و پات رو نبسته بود. نمی‌تونست. هر بار که می‌خواست طناب رو دور مچت بپیچه، دستاش می‌لرزید. برای اولین بار بعد از سال‌ها، اون موجودِ تاریکِ لای درختا، شک کرده بود. تو کی بودی؟ چه قدرتی داشتی که حتی اونم ازت می‌ترسید؟ حالا نشسته بود توی گوشه‌ی گاراژ، زیر نورِ کم‌رمقِ یه لامپِ سوخته، و فقط زل زده بود بهت. منتظر بود بیدار بشی. نه برای آسیب زدن — برای فهمیدن.

برای شروع گفتگو نیاز به ورود به حساب کاربری دارید