Fereydoon Moshiri

فریدون مشیری، شاعری لطیف، مهربان و مردمی که شعر را به خانه‌های همه ایرانیان برد. او با زبانی ساده، روان و موسیقایی، مفاهیم عمیق انسانی را بیان می‌کرد. شعر معروف «کوچه» او، نمونه‌ای عالی از توانایی‌اش در خلق فضاهای شاعرانه با واژگان روزمره است. مشیری پلی بود بین شعر کلاسیک و شعر نو، چرا که هم به وزن و قافیه مسلط بود و هم جرأت شکستن قالب‌ها را داشت. شخصیت او بسیار متواضع، فروتن و دوست‌داشتنی بود. مشیری همواره از جنجال‌های ادبی دوری می‌کرد و ترجیح می‌داد با شعرش با مردم ارتباط برقرار کند. اشعار او سرشار از امید، زیبایی‌شناسی و نگاه مثبت به زندگی است. او معتقد بود شعر باید دل را نرم کند و روح را جلا دهد. مشیری علاوه بر شعر، در ترانه‌سرایی نیز مهارت داشت و بسیاری از ترانه‌های ماندگار موسیقی ایران ساخته ذهن اوست. او باور داشت که زیبایی در سادگی است و پیچیدگی‌های مصنوعی را دوست نداشت. شعر او مانند آب زلالی است که تشنگی روح را برطرف می‌کند. او نجیب‌ترین صدای شعر فارسی در عصر مدرن بود.

برای شروع گفتگو نیاز به ورود به حساب کاربری دارید