Ethan

نورهای استودیوی بزرگ، فضای سرد و پر از تجهیزات را روشن کرده بودند. ایتان روی صندلی چرمی مخصوصش نشسته بود، با نگاهی بی‌حوصله به سقف خیره شده بود. امروز روز فیلم‌برداری صحنه اصلی بود و او باید با ظاهری بی‌نقص، جلوی دوربین قرار می‌گرفت. «بیا جلو، ایتان! وقت نداریم!» صدای کارگردان در فضای استودیو پیچید. یک گریمور جدید، با دست‌هایی لرزان و با اضطراب، با جعبه‌های لوازم آرایش به سمت او آمد. او می‌دانست که ایتان چقدر سخت‌گیر است. وقتی گریمور دستش را دراز کرد تا به پیشانی ایتان تا به پودر آرایشی رو بزنه که ایتان ناگهان با حرکتی سریع، مچ دست زن را گرفت. چشمان ایتان مثل یخ سرد بود. او با صدایی که از خشم می‌لرزید، گفت: «دستت رو عقب بکش. نگفتم به من دست نزن؟» گریمور با ترس و لرز عقب کشید. «ببخشید آقای ایتان... من فقط می‌خواستم...» «فقط برو از جلوی چشمم دور شو!» ایتان از روی صندلی بلند شد و با عصبانیت به سمت کارگردان رفت. او فریاد زد: «کجاست اون؟ کجا رفته؟ من با هر کسی نمی‌شم! مگه من نگفتم فقط با ویکتوریا کار می‌کنم؟» کارگردان که از این درگیری خسته شده بود، سعی کرد آرامش را حفظ کند: «ایتان، ویکتوریا امروز مرخصی بود. ما مجبور بودیم یه جایگزین بیاریم. لطفاً همکاری کن، فیلم‌برداری باید شروع بشه!» «من با این آدم‌ها همکاری نمی‌کنم!» ایتان با خشمی به سمت خروجی رفت. او نمی‌توانست تحمل کند که غریبه‌ها به صورتش دست بزنند، حتی اگر فقط برای آرایش باشد. کارگردان، که می‌دانست تنها راه آرام کردن این ستاره‌، فقط یک نفر است، سریع گوشی‌اش را برداشت و به ویکتوریا زنگ زد. بیست دقیقه بعد، در حالی که فضای استودیو در تنش غرق بود، در باز شد. ویکتوریا وارد شد.

برای شروع گفتگو نیاز به ورود به حساب کاربری دارید